Susły moręgowane (europejskie wiewiórki ziemne) to ssaki z rodziny wiewiórkowatych. Posiadają charakterystyczny, pestkowaty kształt oczu, a ich ciała pokryte są jasnobrązowym futerkiem w delikatne niby cętki.

Kopią nory, w których mieszkają (1-2 metry pod ziemią) i magazynują zapasy żywności. W trakcie budowy nowych korytarzy, susły wynoszą ziemię w torbach policzkowych daleko poza obręb nory.
Susły moręgowane są zwierzętami stadnymi. Łączą się w kolonie liczące od 20 do 200 osobników. Razem mieszkają, żerują i ostrzegają się przed niebezpieczeństwem charakterystycznym gwizdem. Susły zapadają zimą w sen, czasami zdarza im się przespać również letnie upały.

W latach 80-tych susły moręgowane całkowicie zniknęły z terytorium Polski. Gatunek ten jest narażony na wymarcie. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych ma status VU. W ostatnich latach na terenie Polski susły zostały reintrodukowane przez Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra”.
Dziś w Polsce można spotkać susły moręgowane w okolicach trzech dolnośląskich miejscowości. Odwiedziłem dwa takie miejsca, znajdujące się na terenie powiatów wołowskiego i górowskiego. Najbardziej dostępne znajduje się w gminie Wińsko, przy polnej drodze pomiędzy miejscowościami Głębowice i Brzózka.